Kitap İncelemesi
Atavistler: Hikayeler
Lydia Millet tarafından
WW Norton & Co.: 240 sayfa, 28 $
Sitemizde bağlantılı kitaplar satın alırsanız, Times bir komisyon kazanabilir Bookshop.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Lydia Millet'in en son koleksiyonu “Atavists” in bir noktasında küçük bir karakter, insanların “zaman icat ettiğini. Her şeyin bir kerede ve her yerde olduğunu. Ama zihinler bunu kavrayamadı, bu yüzden onu bölümlere bölmek zorunda kaldılar.”
Millet'in yetenekli ellerinde, bu bölümler Güney Kaliforniya komşuları, meslektaşları ve dünyanın sonuyla boğuşan aileler hakkında birbirine bağlı 14 kısa hikaye. Millet'in dünyanın sonu tanımı geniş: Bazen dünya mikrokozmik ve sosyal. Diğer zamanlarda, uzun süredir devam eden bir kimliğin sonu. Her zaman, nesli tükenmekte olan küre.
Ancak Millet'in ustaca, diğer romanlarında ve koleksiyonlarında olduğu gibi “Atavistler” deki masalları anlattı. Zamanı dönemler veya nesiller gibi yönetilebilir kurgulara ayıran bir anlam ararız. Kısa hikayenin kibirli, Millet'in kişiliklerin kendilerini nasıl iddia ettiğini ve aynı anda bir tür olarak birbirine bağlılığımızı keşfetmesine izin verir.
“Godot'u Beklemek” var–Bu masallara, her biri pandemik dönem bağlamında “turist”, “sanatçı”, “fütürist” veya “iyimser” gibi bir arketipi inceliyor. İklim değişikliği ve yaklaşan felaket her hikaye üzerinde ortaya çıkıyor. Millet, eski bir özelliğin, gen havuzunda aniden görünmesi için birkaç nesil atlayarak kendini iddia ettiği Atavizm fikri ile oynar. Öyleyse, Joseph Campbell'ın çalışmalarının basitleştirilmiş herhangi bir hikaye anlatımı teolojisine karşı iterken referans veriyor, bunun yerine kendimizi kahramanca arketipinin direksiyonuna bağlamanın bir yük olduğunu gösteriyor. Millet, hem çağımızın karakterlerinin daha eski türlerin tezahürleri olduğunu gösterir, ancak aynı zamanda insanların gelecekte kendilerini nasıl tanımlayacağına dair bir sıçrama tahtasıdır. Komplikasyon içinde eğlenir.
Örneğin, dizinin ikinci hikayesini “Dramatist” ü ele alalım. Bu hikayede, koleksiyonda en sık görünen iki aileden birinin üyesi olan Nick, hayal kırıklığına uğramış bir kitap-Smart Stanford mezunu, yazması gerektiği, ancak kelimeleri kağıda koyamayacağı fikrine sabitlenmiş. Millet'in eserindeki merkezi gerilim, hepimizin mahkum olduğumuz anlamından geliyor: “Hikayeler gittikçe daha işe yaramaz görünüyordu” ve Roma yakarken eski çizgiye atıfta bulunuyor. Yaratıcı ve profesyonel rollerinden emin olmayan Nick, larps, barends ve bir senaryo yazmaya başarısız olurken ailesiyle birlikte yaşıyor.
Millet'in karakterleri, paradan tasarruf etmek veya tutkularını bulmak için yuvaya dönen Gen Z öğrencilerinin gerçek eğilimini yansıtır ve yazara bu hanelerde nesil sürtünme keşfetme fırsatı sunar. Yine de burada yaşın yan yana konumlandırılması, bir neslin en iyisi olduğu konusunda herhangi bir argüman sağlamaz; Her yaş görüntüleme için farklı bir lens sunar.
Millet'in “turisti”, bekar anne Trudy ve oğlunun hikayesi ve Mia'nın kıdemli bir yaşam merkezinde gönüllü olarak rolünü detaylandıran “sanatçı” ve “gerontolog”, yaşların nasıl cüretkar olmadığını gösteren basit bir yanlış anlama ikili sunmak yerine, yaş güvenlik veya bilgelik bir güvenliği olmadığı gibi. Bu hanelerdeki karakterler genellikle arka ayağa yakalanan ebeveynlerdir. Çocukları dümensiz görünüyor, ancak dünyaya daha fazla el becerisi ile yaklaşıyorlar. Nick gibi, belki de dünyaya duyulan en iyi karakterlerden biri gibi, sürekli olarak yaratıcı dürtüleri ile miras aldıkları dünyanın karanlığı arasında barışçıl bir hesaplaşma arıyorlar. Nick dünyanın gülünçlüğünün farkındadır ve bu konuda işkence görmüştür.
MIA, “Atavistler” de yaratıcılık gösteren birkaç genç yetişkinden biridir. yapmak: Sanatı, Yeni Dünya'dan Esk'e büyükelçi olarak hizmet etmektir. Yaşlılara telefonlarında yardım ederek başlar ve rolünü haysiyeti koruyarak hayatta kalmalarına yardımcı olan birçok örneğe genişletir. Millet, tüketici veya içerik oluşturucu olup olmadığımızı düşünmemizi istiyor.
“Atavistler” sosyal keskinlik ve farkındalığa odaklanıyor, aynı zamanda temel doğalarımızın bugün kendilerini nasıl uyguladığı: eski bir arkadaşının sosyal medyadaki gönderileri üzerinde takıntılar. Scorned bir kadın, zihniyle uğraşmak için geçmiş bir sevgilinin evine gizlice girer. Tech-Bro Jargon, güvene odaklanan hikayeleri işgal eder ve bu hikayelerin kalbindeki iki aileden bir baba olan Buzz, kendi hayatında büyük değişiklikler düşünürken kızının kocasının tarayıcı tarihine bakar. “Atavistler” bir evden diğerine sıçradı. Bazen bu karakterler sempatik değildir, ama mesele bu değil. Karakter, türe karşı ve hayatlarımızın birbirimizi nasıl geri kazandığına dair icatlar.
Perks var: Nick ve kız kardeşi teknolojiye yaklaşıyor: “Şimdi daha yakın hissetti. Daha uzakta olsa da,” karakterler FaceTime üzerinden bağlantı buluyor. Trudy'nin oğlu Sam, sanal bir alanda arkadaşlarıyla rahat. Eski karakterler bir bağlantı kaybına tabi tutulurken, teknolojik bölünmeleri köprüleme çabaları, kuşaklar arası bağların nasıl mümkün olduğunu gösterir. Tüm bu insanlar “istemenin üzüntüsünü. Umudun üzüntüsü” hissediyorlar, yine de çözümler var. Dışarıda dünya mahkumsa, bu hikayelerde ve birbirlerini bulmada, komşu ya da normal bir müşteri olmanın ne anlama geldiğinin – hatta sosyal medyada başka birinin hayatının izleyicisi hakkında büyük bir farkındalık var.
Belki de “hiç gelmeyen bir şey bekliyoruz” diye düşünüyor Mia'nın annesi Helen, “iyimserlerde”. “Bir işaret, belki. Gökyüzüne bin jet düzlemi tarafından yazılmış. Senkronizasyonda. Ve gördükten sonra, o zaman bir şeyler yapabiliriz.”
Hikayeler işarettir. “Atavistler” okumaya devam etmemize yalvarıyor.
Partington, Elk Grove'da bir öğretmen ve Ulusal Kitap eleştirmenleri Circle'ın yönetim kurulu üyesidir.
Atavistler: Hikayeler
Lydia Millet tarafından
WW Norton & Co.: 240 sayfa, 28 $
Sitemizde bağlantılı kitaplar satın alırsanız, Times bir komisyon kazanabilir Bookshop.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Lydia Millet'in en son koleksiyonu “Atavists” in bir noktasında küçük bir karakter, insanların “zaman icat ettiğini. Her şeyin bir kerede ve her yerde olduğunu. Ama zihinler bunu kavrayamadı, bu yüzden onu bölümlere bölmek zorunda kaldılar.”
Millet'in yetenekli ellerinde, bu bölümler Güney Kaliforniya komşuları, meslektaşları ve dünyanın sonuyla boğuşan aileler hakkında birbirine bağlı 14 kısa hikaye. Millet'in dünyanın sonu tanımı geniş: Bazen dünya mikrokozmik ve sosyal. Diğer zamanlarda, uzun süredir devam eden bir kimliğin sonu. Her zaman, nesli tükenmekte olan küre.
Ancak Millet'in ustaca, diğer romanlarında ve koleksiyonlarında olduğu gibi “Atavistler” deki masalları anlattı. Zamanı dönemler veya nesiller gibi yönetilebilir kurgulara ayıran bir anlam ararız. Kısa hikayenin kibirli, Millet'in kişiliklerin kendilerini nasıl iddia ettiğini ve aynı anda bir tür olarak birbirine bağlılığımızı keşfetmesine izin verir.
“Godot'u Beklemek” var–Bu masallara, her biri pandemik dönem bağlamında “turist”, “sanatçı”, “fütürist” veya “iyimser” gibi bir arketipi inceliyor. İklim değişikliği ve yaklaşan felaket her hikaye üzerinde ortaya çıkıyor. Millet, eski bir özelliğin, gen havuzunda aniden görünmesi için birkaç nesil atlayarak kendini iddia ettiği Atavizm fikri ile oynar. Öyleyse, Joseph Campbell'ın çalışmalarının basitleştirilmiş herhangi bir hikaye anlatımı teolojisine karşı iterken referans veriyor, bunun yerine kendimizi kahramanca arketipinin direksiyonuna bağlamanın bir yük olduğunu gösteriyor. Millet, hem çağımızın karakterlerinin daha eski türlerin tezahürleri olduğunu gösterir, ancak aynı zamanda insanların gelecekte kendilerini nasıl tanımlayacağına dair bir sıçrama tahtasıdır. Komplikasyon içinde eğlenir.
Örneğin, dizinin ikinci hikayesini “Dramatist” ü ele alalım. Bu hikayede, koleksiyonda en sık görünen iki aileden birinin üyesi olan Nick, hayal kırıklığına uğramış bir kitap-Smart Stanford mezunu, yazması gerektiği, ancak kelimeleri kağıda koyamayacağı fikrine sabitlenmiş. Millet'in eserindeki merkezi gerilim, hepimizin mahkum olduğumuz anlamından geliyor: “Hikayeler gittikçe daha işe yaramaz görünüyordu” ve Roma yakarken eski çizgiye atıfta bulunuyor. Yaratıcı ve profesyonel rollerinden emin olmayan Nick, larps, barends ve bir senaryo yazmaya başarısız olurken ailesiyle birlikte yaşıyor.
Millet'in karakterleri, paradan tasarruf etmek veya tutkularını bulmak için yuvaya dönen Gen Z öğrencilerinin gerçek eğilimini yansıtır ve yazara bu hanelerde nesil sürtünme keşfetme fırsatı sunar. Yine de burada yaşın yan yana konumlandırılması, bir neslin en iyisi olduğu konusunda herhangi bir argüman sağlamaz; Her yaş görüntüleme için farklı bir lens sunar.
Millet'in “turisti”, bekar anne Trudy ve oğlunun hikayesi ve Mia'nın kıdemli bir yaşam merkezinde gönüllü olarak rolünü detaylandıran “sanatçı” ve “gerontolog”, yaşların nasıl cüretkar olmadığını gösteren basit bir yanlış anlama ikili sunmak yerine, yaş güvenlik veya bilgelik bir güvenliği olmadığı gibi. Bu hanelerdeki karakterler genellikle arka ayağa yakalanan ebeveynlerdir. Çocukları dümensiz görünüyor, ancak dünyaya daha fazla el becerisi ile yaklaşıyorlar. Nick gibi, belki de dünyaya duyulan en iyi karakterlerden biri gibi, sürekli olarak yaratıcı dürtüleri ile miras aldıkları dünyanın karanlığı arasında barışçıl bir hesaplaşma arıyorlar. Nick dünyanın gülünçlüğünün farkındadır ve bu konuda işkence görmüştür.
MIA, “Atavistler” de yaratıcılık gösteren birkaç genç yetişkinden biridir. yapmak: Sanatı, Yeni Dünya'dan Esk'e büyükelçi olarak hizmet etmektir. Yaşlılara telefonlarında yardım ederek başlar ve rolünü haysiyeti koruyarak hayatta kalmalarına yardımcı olan birçok örneğe genişletir. Millet, tüketici veya içerik oluşturucu olup olmadığımızı düşünmemizi istiyor.
“Atavistler” sosyal keskinlik ve farkındalığa odaklanıyor, aynı zamanda temel doğalarımızın bugün kendilerini nasıl uyguladığı: eski bir arkadaşının sosyal medyadaki gönderileri üzerinde takıntılar. Scorned bir kadın, zihniyle uğraşmak için geçmiş bir sevgilinin evine gizlice girer. Tech-Bro Jargon, güvene odaklanan hikayeleri işgal eder ve bu hikayelerin kalbindeki iki aileden bir baba olan Buzz, kendi hayatında büyük değişiklikler düşünürken kızının kocasının tarayıcı tarihine bakar. “Atavistler” bir evden diğerine sıçradı. Bazen bu karakterler sempatik değildir, ama mesele bu değil. Karakter, türe karşı ve hayatlarımızın birbirimizi nasıl geri kazandığına dair icatlar.
Perks var: Nick ve kız kardeşi teknolojiye yaklaşıyor: “Şimdi daha yakın hissetti. Daha uzakta olsa da,” karakterler FaceTime üzerinden bağlantı buluyor. Trudy'nin oğlu Sam, sanal bir alanda arkadaşlarıyla rahat. Eski karakterler bir bağlantı kaybına tabi tutulurken, teknolojik bölünmeleri köprüleme çabaları, kuşaklar arası bağların nasıl mümkün olduğunu gösterir. Tüm bu insanlar “istemenin üzüntüsünü. Umudun üzüntüsü” hissediyorlar, yine de çözümler var. Dışarıda dünya mahkumsa, bu hikayelerde ve birbirlerini bulmada, komşu ya da normal bir müşteri olmanın ne anlama geldiğinin – hatta sosyal medyada başka birinin hayatının izleyicisi hakkında büyük bir farkındalık var.
Belki de “hiç gelmeyen bir şey bekliyoruz” diye düşünüyor Mia'nın annesi Helen, “iyimserlerde”. “Bir işaret, belki. Gökyüzüne bin jet düzlemi tarafından yazılmış. Senkronizasyonda. Ve gördükten sonra, o zaman bir şeyler yapabiliriz.”
Hikayeler işarettir. “Atavistler” okumaya devam etmemize yalvarıyor.
Partington, Elk Grove'da bir öğretmen ve Ulusal Kitap eleştirmenleri Circle'ın yönetim kurulu üyesidir.
