Kitap İncelemesi
Altın Saat: Hollywood'da Aile ve Güç Hikayesi
Matthew Specktor tarafından
ECCO: 384 sayfa, 32 $
Sitemizde bağlantılı kitaplar satın alırsanız, Times bir komisyon kazanabilir Bookshop.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Matthew Specktor'un “Altın Saat” anısı için logline kolayca bir Hollywood anlatımını ima edebilir. Specktor, iyi bağlantılı bir film ajanı Fred Specktor'un oğlu, bu da 1970'lerin ve 80'lerin en büyük ünlüleriyle koştuğu anlamına geliyordu.
Babası sayesinde, Louche New Hollywood World tarafından şekillendirildi, bu da 10'da quaalud ve kokain almak anlamına geliyordu. Eski bir Fox 2000 yöneticisi, konglomeratizasyonun son yıllarda stüdyoları riskten kaçınma biçimlerini kavrar. “Alvin ve Chipmunks 've' Aliens vs. Predator: Requiem 'hayallerindeki insanlara fısıldayın?” Kitabın sonuna doğru yaklaşıyor. “Yoksa bir sanatın yaşayabilmesi için gereken tek şey, insanlara onları taklit etmeleri için ilham vermek mi?”
Ancak Specktor, cesur isimleri kataloglamaktan ve ticaretin sanatın nasıl boğulduğuna dair göbek yapmaktan daha ince ve daha kaygan bir şey yapmaya çalışıyor. “Altın Saat”, son yarım yüzyılda Hollywood'daki milyonlarca insanın ebb ve akışını, kazananları ve kaybedenleri hesaba katmak değil, ebeveynlerinin psişiklerini ve kendisini daha iyi anlamak için kararlı bir sanatsal ve romancı anıdır. Hayatı, ebeveynlerinin değerleri ve filmler uyum içinde olduğunda gözlemliyor; Filmler ayrıldığında aile kırıldı. Küçük bir selüloidin ne yapabileceği komik.
Specktor, hikayeyi 60'ların zirvesine açar ve babası Fred'i MCA'da yükselen bir yıldız olarak tasvir ederek, daha sonra Lew Wasserman liderliğindeki yetenek ajansı. Vibe Specktor'un çağrıştığı “Mad Men” serin, “Nelson Riddle ve Patti sayfasından radyolar ile dolu bir la, kan-karanlık iç mekanlarından, motorlarının sıcak gürlemesi yumuşak, gelgit tıslamasına soluyor.” Fred, daha yüksek kalibreli müşterilerle-aralarında Bruce Dern şefi-on yılın en çok kongre kıran filmlerinin akımıyla yüzüyor. O ve karısı Katherine, iyi solak aktivistler ve “Bonnie ve Clyde” gibi filmlerin radikalizmi onları rahatça sığdırıyor. Genç Specktor, “Amerikan kendini imajının bu büyük deposu olan filmler, daha çok aileme benzeyen ve hisseden insanları tasvir etmeye başladı” diye yazıyor.
Yüzeyde her şey yolunda. 70'lerde Fred, MCA'dan William Morris'e Michael Ovitz'in CAA'nın girişimine sıçradı. James Joyce ve Modern şiiri seven hevesli bir okuyucu olan Katherine, elini Fred'in cesaretiyle senaryo yazarken deniyor. Çoğu çocuk gibi, Matthew de kendisini ebeveynlerinin çalışmalarının ve hırslarının bir fonksiyonu olarak görüyor: “Petri yemeklerine yatırılmaya hazır bir örnekim. Bu örneği Robert Frost ve 'Komünist Manifesto' ile dozladığımızda ne olacağını görelim. Katherine alkolizme iner. Fred, tekerlekleri çeviren biri yerine sektör makinesinde bir çark olmak için tutkusunu, içeriğini bastırıyor gibi görünüyor.
Yoksa Fred akıllıca düşük mü yatıyor muydu? Ovitz, Japon yatırımcılarla hevesle anlaşmaları takip ettiği ve filmlerin Amerikan yaşamının nabzını almak ve tatmin edici piyasa kadranlarıyla daha fazla ilgisi olan sektör için büyük bir ayaklanma dönemi olacaktı. “Birkaç yıl önce belirsizlik ve samimi tuhaflıkla dolu filmlere ne oldu, ancak şimdi uzay gemileri ve köpekbalıkları ile tıkanmış mı?” Specktor sorguları.
“Altın Saat”, boğulmuş incelikli bir kültür karşısında belirsizliği ve garipliği koruma girişimidir. Fred Specktor, oğlunun gözünde, sadece bir görevli değil, sanat yapmak gibi hissettiren ajan unsurlarını korumaya çalışan bir adam – müzakere, ikna. Annesi James Baldwin (Hampshire College'a giderken öğretmenlerinden biri) ve Specktor gibi yazarlar asil bir mücadele sürdürüyor. Kitabın tarzı bu hassasiyeti yansıtır: Savaş hikayelerini yeniden canlandırmak veya suçlama ve sorumluluk vermek yerine, Wasserman, Ovitz, Baldwin ve …
… Mohamed Atta, 9/11 teröristlerinden biri mi? Specktor, 21. yüzyıl film yapımının kapsayıcı 60'ların ahlakından ne kadar sürüklendiğini göstermeye çalıştığı için kitabın ikinci aşamalarında biraz aşıyor. Endüstri aşırılıkların bir işi haline geldikçe-çadırpoller ve düşük marjlı indies-izleyicilerin ne istediğini belirlemeyi imkansız buluyor. Pişmanlığına göre, Jersey Films'te çalışırken bir meslektaşının “Fight Club” coşkusunu geçiyor. (“Ohio'daki kırk yaşındaki kadınların bodrumlarda birbirlerini döven adamlarla ilgili bir film izlemek istediğini düşünüyorsunuz?”) Ama Don DeLillo'nun “yeraltı dünyası” veya Shirley Hazzard'ın “Venüs Geçişi” gibi karmaşık haklar anlaşmaları ya da her ikisi gibi “Venüs Transit” gibi adapte olma umudunu.
O halde, Specktor'un roman yazmaya aldığı küçük merak (iki yayınladı): “Bu, benim gizli hayatım, gerçek hisseden,” kurgusuna gizlice uzanıyor. Ve küçük bir merak, formun bariz iskele ve eklemlerinden sıyrılmış bir anı yazmak istediğini merak ediyor: travma beyanları yok, hayatını daha büyük bir şey örneklemek için çok az çaba. Duyguları basitleştirmek film için bir şey. Ancak bunun sadece onun için değil, her zaman böyle olmadığını hatırlıyor: filmler bir yüzyılı Amerikalıların vatandaş olmanın ne anlama geldiğini hayal etmesi için kilit bir depo olarak geçirdi. “Hayal gücümü arı sürüsü gibi kolonileştirdiler,” diye yazıyor genç benliğinden. Sıkışmadan önce sadece bir zaman meselesiydi.
Athitakis, Phoenix'te bir yazar ve “Yeni Midwest” yazarı.
Altın Saat: Hollywood'da Aile ve Güç Hikayesi
Matthew Specktor tarafından
ECCO: 384 sayfa, 32 $
Sitemizde bağlantılı kitaplar satın alırsanız, Times bir komisyon kazanabilir Bookshop.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Matthew Specktor'un “Altın Saat” anısı için logline kolayca bir Hollywood anlatımını ima edebilir. Specktor, iyi bağlantılı bir film ajanı Fred Specktor'un oğlu, bu da 1970'lerin ve 80'lerin en büyük ünlüleriyle koştuğu anlamına geliyordu.
Babası sayesinde, Louche New Hollywood World tarafından şekillendirildi, bu da 10'da quaalud ve kokain almak anlamına geliyordu. Eski bir Fox 2000 yöneticisi, konglomeratizasyonun son yıllarda stüdyoları riskten kaçınma biçimlerini kavrar. “Alvin ve Chipmunks 've' Aliens vs. Predator: Requiem 'hayallerindeki insanlara fısıldayın?” Kitabın sonuna doğru yaklaşıyor. “Yoksa bir sanatın yaşayabilmesi için gereken tek şey, insanlara onları taklit etmeleri için ilham vermek mi?”
Ancak Specktor, cesur isimleri kataloglamaktan ve ticaretin sanatın nasıl boğulduğuna dair göbek yapmaktan daha ince ve daha kaygan bir şey yapmaya çalışıyor. “Altın Saat”, son yarım yüzyılda Hollywood'daki milyonlarca insanın ebb ve akışını, kazananları ve kaybedenleri hesaba katmak değil, ebeveynlerinin psişiklerini ve kendisini daha iyi anlamak için kararlı bir sanatsal ve romancı anıdır. Hayatı, ebeveynlerinin değerleri ve filmler uyum içinde olduğunda gözlemliyor; Filmler ayrıldığında aile kırıldı. Küçük bir selüloidin ne yapabileceği komik.
Specktor, hikayeyi 60'ların zirvesine açar ve babası Fred'i MCA'da yükselen bir yıldız olarak tasvir ederek, daha sonra Lew Wasserman liderliğindeki yetenek ajansı. Vibe Specktor'un çağrıştığı “Mad Men” serin, “Nelson Riddle ve Patti sayfasından radyolar ile dolu bir la, kan-karanlık iç mekanlarından, motorlarının sıcak gürlemesi yumuşak, gelgit tıslamasına soluyor.” Fred, daha yüksek kalibreli müşterilerle-aralarında Bruce Dern şefi-on yılın en çok kongre kıran filmlerinin akımıyla yüzüyor. O ve karısı Katherine, iyi solak aktivistler ve “Bonnie ve Clyde” gibi filmlerin radikalizmi onları rahatça sığdırıyor. Genç Specktor, “Amerikan kendini imajının bu büyük deposu olan filmler, daha çok aileme benzeyen ve hisseden insanları tasvir etmeye başladı” diye yazıyor.
Yüzeyde her şey yolunda. 70'lerde Fred, MCA'dan William Morris'e Michael Ovitz'in CAA'nın girişimine sıçradı. James Joyce ve Modern şiiri seven hevesli bir okuyucu olan Katherine, elini Fred'in cesaretiyle senaryo yazarken deniyor. Çoğu çocuk gibi, Matthew de kendisini ebeveynlerinin çalışmalarının ve hırslarının bir fonksiyonu olarak görüyor: “Petri yemeklerine yatırılmaya hazır bir örnekim. Bu örneği Robert Frost ve 'Komünist Manifesto' ile dozladığımızda ne olacağını görelim. Katherine alkolizme iner. Fred, tekerlekleri çeviren biri yerine sektör makinesinde bir çark olmak için tutkusunu, içeriğini bastırıyor gibi görünüyor.
Yoksa Fred akıllıca düşük mü yatıyor muydu? Ovitz, Japon yatırımcılarla hevesle anlaşmaları takip ettiği ve filmlerin Amerikan yaşamının nabzını almak ve tatmin edici piyasa kadranlarıyla daha fazla ilgisi olan sektör için büyük bir ayaklanma dönemi olacaktı. “Birkaç yıl önce belirsizlik ve samimi tuhaflıkla dolu filmlere ne oldu, ancak şimdi uzay gemileri ve köpekbalıkları ile tıkanmış mı?” Specktor sorguları.
“Altın Saat”, boğulmuş incelikli bir kültür karşısında belirsizliği ve garipliği koruma girişimidir. Fred Specktor, oğlunun gözünde, sadece bir görevli değil, sanat yapmak gibi hissettiren ajan unsurlarını korumaya çalışan bir adam – müzakere, ikna. Annesi James Baldwin (Hampshire College'a giderken öğretmenlerinden biri) ve Specktor gibi yazarlar asil bir mücadele sürdürüyor. Kitabın tarzı bu hassasiyeti yansıtır: Savaş hikayelerini yeniden canlandırmak veya suçlama ve sorumluluk vermek yerine, Wasserman, Ovitz, Baldwin ve …
… Mohamed Atta, 9/11 teröristlerinden biri mi? Specktor, 21. yüzyıl film yapımının kapsayıcı 60'ların ahlakından ne kadar sürüklendiğini göstermeye çalıştığı için kitabın ikinci aşamalarında biraz aşıyor. Endüstri aşırılıkların bir işi haline geldikçe-çadırpoller ve düşük marjlı indies-izleyicilerin ne istediğini belirlemeyi imkansız buluyor. Pişmanlığına göre, Jersey Films'te çalışırken bir meslektaşının “Fight Club” coşkusunu geçiyor. (“Ohio'daki kırk yaşındaki kadınların bodrumlarda birbirlerini döven adamlarla ilgili bir film izlemek istediğini düşünüyorsunuz?”) Ama Don DeLillo'nun “yeraltı dünyası” veya Shirley Hazzard'ın “Venüs Geçişi” gibi karmaşık haklar anlaşmaları ya da her ikisi gibi “Venüs Transit” gibi adapte olma umudunu.
O halde, Specktor'un roman yazmaya aldığı küçük merak (iki yayınladı): “Bu, benim gizli hayatım, gerçek hisseden,” kurgusuna gizlice uzanıyor. Ve küçük bir merak, formun bariz iskele ve eklemlerinden sıyrılmış bir anı yazmak istediğini merak ediyor: travma beyanları yok, hayatını daha büyük bir şey örneklemek için çok az çaba. Duyguları basitleştirmek film için bir şey. Ancak bunun sadece onun için değil, her zaman böyle olmadığını hatırlıyor: filmler bir yüzyılı Amerikalıların vatandaş olmanın ne anlama geldiğini hayal etmesi için kilit bir depo olarak geçirdi. “Hayal gücümü arı sürüsü gibi kolonileştirdiler,” diye yazıyor genç benliğinden. Sıkışmadan önce sadece bir zaman meselesiydi.
Athitakis, Phoenix'te bir yazar ve “Yeni Midwest” yazarı.
